In ’27 nog één parochie in heel West: Johannes Paulus-II
Door MAURICE UBAGS, juli 23, 2026 van www.denieuwestermaastricht.nl

De twaalf parochies die nu nog samenwerken in twee federaties in heel Maastricht-West (exclusief centrum en Sint-Pieter) vormen vanaf 2027 nog één canonieke parochie. Die parochie krijgt de naam Johannes Paulus-II.

Doel van de fusie: ook in de toekomst een vitale parochie kunnen zijn.
De mensen in Maastricht-West zijn de afgelopen week geïnformeerd door het kerkbestuur en ze hebben kunnen meepraten en hun zorgen en ideeën kunnen geven.
Het idee achter de grote reorganisatie is dat het kerkbestuur van de grote parochie zich bezig kan houden met het het geestelijk leiderschap, het bestuur, de kerkgebouwen, de financiën, het beheer van onroerend goed en andere organisatorische zaken. In de huidige parochies komen er dan locatieteams, die niet alleen de ogen en oren zijn van het kerkbestuur, maar die vooral moeten zorgen dat de lokale kerkgemeenschap levend wordt gehouden, dat de eigenheid en de betrokkenheid van de parochies in stand blijft.
In Maastricht-West zijn nu nog vijf kerken. Zoals ook al onderzocht in de Kerkenvisie, zal een groot aantal kerken in heel Maastricht de komende jaren sluiten. Voor de kerk in Daalhof wordt gedacht aan verkleining en aan verhuur aan andere gebruikers. De andere kerken zoals bijvoorbeeld in Oud-Caberg en in Wolder blijven open.
De reorganisatie is noodzakelijk als gevolg van een priestertekort, steeds minder vrijwilligers, een verder teruglopend aantal kerkgangers, almaar legere kerken en door dat alles druk op de financiën van de parochies. Kerken warm stoken kost veel geld, waar vroeger vrijwilligers een dakgoot repareerden, moeten nu bedrijven worden ingeschakeld.
De nieuwe naam van de parochie Johannes Paulus-II is niet onomstreden omdat volgens een aantal gelovigen die paus veel te weinig gedaan heeft aan de bestrijding van kindermisbruik in de kerk. Wat bij een deel van het kerkvolk ook pijn doet is het verdwijnen van parochienamen als Anna, Lambertus, Theresia en Jozef.
Pastoor René Schols vertelde woensdagavond in Oud-Caberg dat Johannes Paulus-II de jongste heilige is die ook nog eens in Maastricht is geweest. Dat juist zijn naam past bij de missionaire parochie die Johannes Paulus-II wil zijn.
Volgens Schols is juist de missionaire houding van de paus de weg die de nieuwe parochie ook heeft te gaan. “We willen een missionaire parochie zijn. Niet zeggen: ‘Verschrikkelijk dat er geen mensen naar de kerk komen, wat is dat voor onzin?’ Nee, als missionaire kerk moet je naar jezelf kijken: Ben je zodanig dat andere mensen zich welkom voelen? Hoe stel je jezelf op? Ben je uitnodigend naar buiten toe?”
Schols vindt Johannes Paulus-II juist een zeer inspirerende paus: “Hij staat aan het begin van de jongerendagen. Tijdens die dagen zijn er miljoenen jongeren die zingen. Dat is heel mooi om mee te maken. Deze paus heeft een belangrijke rol gespeeld in midden- en Oost-Europa. De communisten waren zelfs een beetje bang voor hem. Hij heeft 129 landen bezocht in zijn pontificaat. Hij heeft gezorgd dat je de paus een hand kunt geven, dat was nog nooit gebeurd. Hij heeft in het begin van zijn pontificaat nog geskied, actief gesport. Aan het einde van zijn leven, toen hij de ziekte van Parkinson had, kon hij alleen nog maar brabbelen. Hij heeft er toen bewust voor gekozen om vanaf het Pietersplein nog iets proberen te zeggen. Zijn boodschap toen was: ‘kijk mensen, ook ik heb te lijden’. In Nederland wordt hij niet zo opgepakt, en dat vind ik jammer.”

Schols zoekt ook de balans hoe om te gaan met de vele tradities. “De vraag is wat we moeten behouden? Een traditie is nooit af, het zal altijd een levende traditie moeten zijn. We kunnen niet zeggen dat we niets veranderen omdat iets altijd zo geweest is. Een traditie moet vuur uitstralen. Het is juist de kunst samenspraak te vinden tussen traditie en vernieuwing.”��Voor de nieuwe parochie is ook al eennieuw logo ontworpen. Schols: “Sommigen zullen zich afvragen waarom wij dit logo nu al gebruiken, terwijl de federatie nog bestaat. Dat doen wij omdat het logo niet alleen verwijst naar een toekomstige juridische structuur, maar vooral naar de gemeenschap die wij nu al samen vormen. Het laat zien dat wij gezamenlijk onderweg zijn.”
“De gele vorm is gebaseerd op de historische kaart van Oud-Vroenhoven en verbeeldt het gebied waarin onze geloofsgemeenschappen met elkaar verbonden zijn. Het witte kruis is geïnspireerd op het kruis dat de heilige paus Johannes- Paulus II tijdens zijn pontificaat bij zich droeg. Zijn handtekening verbindt ons met de patroonheilige van onze federatie. De huisstijl wil uitstralen waar wij als geloofsgemeenschap voor willen staan: verbindend, warm en gelovig.”
Schols: “Het gebruik van dit logo betekent dus niet dat alle keuzes al gemaakt zijn. Integendeel. Juist nu willen wij samen met u nadenken over de toekomst.”

Proficiat en bedankt

Tijdens het patroonsfeest van Sint Pieter hebben wij een bijzonder moment mogen beleven.

Na de feestelijke Hoogmis werd onze vrijwilliger Margo Sprenger onderscheiden met de pauselijke onderscheiding ‘Pro Ecclesia et Pontifice’. Deze onderscheiding wordt door de paus toegekend aan mensen die zich gedurende vele jaren op bijzondere wijze hebben ingezet voor Kerk en samenleving.

Al tientallen jaren staat Margo klaar voor onze parochiegemeenschap. Vaak zichtbaar, maar nog veel vaker achter de schermen. Met grote betrokkenheid, een luisterend oor en een warm hart heeft zij zich ingezet voor talloze mensen en voor het leven van onze parochie. Of het nu ging om de liturgie, de ziekencommunie, uitvaarten, pastorale bezoeken of vele andere werkzaamheden: Margo deed het altijd met liefde en toewijding.

De onderscheiding ‘Pro Ecclesia et Pontifice’ – letterlijk “Voor Kerk en Paus” – is dan ook een prachtige erkenning voor alles wat zij in al die jaren heeft betekend.

Beste Margo, namens de gehele parochiegemeenschap willen wij je van harte feliciteren met deze bijzondere en meer dan verdiende onderscheiding. Wij zijn dankbaar voor alles wat je hebt gedaan én nog steeds doet.

Van harte proficiat! 💐

Het zijn kleine cijfers bij de grote getallen van krimp en kerksluitingen, maar er is onmiskenbaar sprake van een trend. Op zoek naar rust, zingeving en antwoord op levensvragen kiezen steeds meer jongvolwassenen er bewust voor om katholiek te worden.
Twintigers Svenja Loerts en Niek Kleuskens over hun keuze en hoe. die hun leven veranderde.
In de zomer van 2024 hoort Svenja Loerts dat haar moeder longkanker heeft. Kort daarna raakt ze zelf bij een reorganisatie haar baan kwijt. Het wereldje van de dan 27-jarige Blerickse stort in.

„Ik was altijd gefocust geweest op mijn carrière. Op succes willen hebben. Op wat wij in onze maatschappij succes noemen. Verdien je genoeg? Zie je er goed uit? Hoeveel vrienden of likes heb je op Instagram en Facebook? Ineens zat ik alleen thuis en bleken al die ‘vrienden’ minder waard dan ik had gedacht. Niemand informeerde nog naar me, ik was al snel vergeten.”

Zorgend voor haar moeder die start met een intensief traject van chemotherapie, begint Svenja zich dingen af te vragen. „Wat is dit leven eigenlijk? Wat geeft het mij? Wat is nu echt belangrijk? Wat voor persoon, wat voor mens wil ik zijn? Ik voelde een sterk verlangen naar iets dieps, naar iets waar ik houvast aan zou hebben.”

Een kennis neemt haar mee op reis. Om even op adem te komen. Het wordt een trip per trein door zes Europese landen: Frankrijk, Spanje, Tsjechië, Italië, Slowakije en Oostenrijk. Naast de gebruikelijke bezienswaardigheden doen ze onderweg allerlei kerken aan.

„Overal stak ik een kaarsje aan voor mijn moeder. In Parijs, in Wenen en op Sicilië. Steeds als ik een kerk binnenstapte, was er datzelfde gevoel. Een gevoel van thuiskomen. Van liefde, warmte en verbondenheid. Zoals bij een omhelzing. Ook al waren we in verschillende landen en in totaal verschillende kerken, het voelde steeds heel sterk als ‘thuis’. De kerk als een veilige plek waar ik écht mezelf kon zijn. Waar ik in alle rust en vertrouwen even mijn hart kon uitstorten bij God. De stilte, het betoverende licht van al die brandende kaarsjes. Er gebeurde iets met me. Iets groots, dat had ook mijn reisgenoot in de gaten.”

Keerpunt

De kerkenreis wordt een keerpunt in Svenja’s leven. Eenmaal thuis is de logische volgende stap dat ze aanklopt bij de pastorie in Blerick. De Antonius van Paduakerk, bijna bij haar om de hoek. Ze was er nooit eerder geweest. Religie en het geloof waren geen thema’s in haar opvoeding, vader en moeder Loerts hadden er niets mee. „Mijn eerste heilige mis hier, op een zaterdagavond, heb ik vanaf de achterste bank beleefd. Ik was te verlegen om vooraan te gaan zitten.”

Na afloop raakt Svenja in gesprek met pastoor Rijo Muprappallil. „Er was meteen een klik, mede door de laagdrempelige manier waarop ik werd ontvangen. Ik voelde me welkom en begrepen.” Er volgen meerdere gesprekken en vervolgens een zogeheten Alpha-cursus, waarin ze beetje bij beetje langs diverse thema’s het katholieke geloof en de verhalen uit de bijbel leert kennen.

„Ik vond het fantastisch”, klinkt het ook twee jaar later nog dolenthousiast. „De stap die ik toen heb gezet, iets beters en mooiers had me niet kunnen overkomen. Mijn leven voelt nu 100 procent authentieker. Ik heb minder vrienden, maar wel hechtere vriendschappen. Het was allemaal zo vluchtig, duizend volgers online. Niemand van al die mensen kende me echt. Ik was op zoek naar iemand die me wél kent, bij wie ik mezelf kan zijn. Gewoon Svenja, met al mijn twijfels, mijn zwaktes, hoop en verwachtingen. Die iemand, dat is Jezus geworden.”

„Vroeger had ik geen idee dat ik mensen zou kunnen inspireren, nu zie ik dat ook ik impact kan maken in de wereld. Daar hoef je geen popartiest voor te zijn of politicus, dat kan iedereen elke dag doen. Door om te kijken naar de ander, je naaste. Door kleine dingen voor elkaar te doen of te betekenen. Nodig eens iemand uit die eenzaam is, help je oudere buurvrouw met iets dat ze zelf niet meer kan. Vroeger zag ik die dingen niet, ik was er blind voor, want druk met succesvol zijn. Jezus heeft mij de ogen geopend. Heb uw naaste lief als uzelf.”

Op 15 maart van dit jaar zet Svenja de volgende stap.

Ze laat zich dopen en treedt zo echt toe tot de katholieke geloofsgemeenschap. „Het was een prachtige, feestelijke viering. De bisschop was erbij en legde mij en zes andere volwassen dopelingen persoonlijk de hand op.”

Huilen

Na de doop volgen in dezelfde mis direct ook de eerste communie en het sacrament van het vormsel. „Mijn vader is nooit gelovig geweest. Hij is een atheïst, maar toen ik werd gedoopt, begon hij spontaan te huilen. Na afloop kwamen andere kerkgangers naar me toe, om me te feliciteren. Sommigen omhelsden of knuffelden me.”

Pastoor Muprappallil hoort het verhaal van Svenja welgemoed aan. We zitten in een zaaltje voor de entree naar de kerk. De huidige kerk stamt uit 1962 en vervangt het neogotische gebouw dat in 1944 opgeblazen werd door terugtrekkende Duitse troepen. Een schilderij is alles wat aan de oude kerk herinnert. De toren van het nieuwe Godshuis is vanuit de wijde omtrek te zien. De kerk biedt plek aan ruim zeshonderd mensen. Nee, die banken zitten lang niet meer altijd vol.

Ook Blerick kreeg vanaf eind jaren zestig te maken met secularisatie en ontkerkelijking. Met de ontzuiling verdween de

vanzelfsprekendheid van het ter kerke gaan. Mensen keerden de kerk massaal de rug toe. Ooit telde het Venlose stadsdeel zeven kerkgebouwen. „Toen ik hier in 2019 kwam, waren er daar nog vier van open. Vorige week werd de Johannes de Doperkerk officieel aan de eredienst onttrokken. Zo is nu alleen de Antoniuskerk nog als zodanig in gebruik”, vertelt de pastoor.

Muprappallil komt uit India. Hij studeerde als ‘nieuwe missionaris’ aan grootseminarie Rolduc. Zeven volwassen bekeerlingen telde hij dit voorjaar. „Meer dan ooit in de dertien jaar dat ik nu priester ben. In andere parochies zien we eenzelfde kentering. Vorig jaar rond Pasen had ik hier vier toetreders en in de eerste maanden van dit jaar hebben zich al drie kandidaten gemeld. Zij zitten nog in de voorbereidende Alpha-cursus.”

Gesteund door die cijfers, blikt Muprappallil vol vertrouwen richting de toekomst. „Nee, het zal niet meer worden als vroeger, de volkskerk die we ooit waren, maar het lijkt erop dat de bodem is bereikt en de weg vanaf nu alleen maar omhoog kan gaan.”

Het sluiten van de andere kerken in Blerick heeft de toestroom naar de Antonius doen groeien. Op een gemiddelde zondag trekt de mis hier zo’n honderd gelovigen, vertelt de pastoor. „En dat zijn echt niet alleen maar ouderen”, vult Svenja aan, „er zit ook een flinke groep jongeren bij”.

Gen Z’ers

Dat er iets bijzonders gaande is in de Kerk bleek begin 2025 toen de resultaten bekend werden van God In Nederland, een grootschalig onderzoek naar religieuze en kerkelijke ontwikkelingen dat al sinds 1966 iedere tien jaar wordt herhaald. Na decennia van ontkerkelijking waarin elke volgende generatie minder gelovig werd, zagen de onderzoekers nu een trendbreuk. Het aantal gelovige jongeren neemt weer toe.

De gen Z’ers, jongeren die werden geboren tussen 2001 en 2007, zijn positiever over de kerk dan de generatie van millennials voor hen.

27 procent van de gen Z’ers noemt zichzelf gelovig,

tegenover 22 procent van de millennials. ‘Geloven is weer hip’, kopten veel media bij het nieuws.

Deskundigen breken zich het hoofd over de hoe-kan-dit-vraag. Jongeren zoeken volgens hen in een onzekere wereld naar houvast, zingeving, standvastigheid, gemeenschapszin en antwoord op levensvragen. Dat menig jongere zich, blijkens recente GGD en CBS-data, eenzaam voelt en regelmatig kampt met prestatiedruk op het werk en opschool, zou die hongernaar ‘iets hogers’ kunnen voeden.

Want we communiceren meer dan ooit via smartphones, maar luisteren we ook? Veel jongeren ontdekken het geloof in eerste instantie via influencers op TikTok en andere sociale media, maar ook televisie-spektakels als The passion spelen een rol.

De trendbreuk van God In Nederland werd begin dit jaar bevestigd door een publicatie van het Kaski. Het onderzoekscentrum religie en samenleving van de Radboud Universiteit telde in 2024 in alle bisdommen samen 630 toetredingen van vooral jongvolwassenen tot de katholieke kerk. Een stijging van 40 procent vergeleken met 2023, toen het er 455 waren. In 2025 steeg dit aantal door naar 871 bekeerlingen en dit jaar staat de teller alweer op 570.

De meeste van die ‘nieuwe katholieken’ laten zich alsnog dopen. Wie als kind al werd gedoopt, doet alleen de communie en ontvangt het vormsel. In het bisdom Roermond steeg het aantal bekeerlingen van 10 in 2022, via 40 in 2023 tot 70 in 2024. Vorig jaar waren het er 59.

„Voor Limburg is het groeiend aantal toetreders extra bemoedigend omdat het hier nog relatief lang traditie is geweest dat ouders hun baby lieten dopen”, weet bisdomwoordvoerder Matheu Bemelmans.

„Wij hadden hier zelden of nooit volwassen bekeerlingen, tot enkele jaren geleden dus. De toetreders van nu zijn de kleinkinderen van mensen die in de jaren zestig en zeventig de oude kerk vaarwel hebben gezegd. Zij vragen hun ouders en grootouders ‘waarom hebben jullie ons hier niets van meegegeven?’ en gaan zelf op verkenning uit. Het is een erg gevarieerde groep met in Roermond en Maastricht opvallend veel studenten.”

Ontkerkelijking

Overigens blijkt uit de Kaski-cijfers ook dat de ontkerkelijking intussen gewoon doorzet. Daarbij wordt de katholieke kerk als nog steeds de grootste relatief het zwaarst getroffen. Telden de zeven bisdommen in 2001 nog 438.675 kerkgangers per weekend, in 2025 was dat gedaald tot 89.800. Het aantal kinderdoopsels kelderde in datzelfde tijdvak van 42.411 naar 6.110, het aantal eerste communies van 44.561 naar 7.080 en het aantal vormsels van 30.295 naar 4.180.

Het maakt het nieuws over de bewuste keuze van de gen Z’ers en andere volwassenen des te bijzonderder. Zij zwemmen, zogezegd, tegen de maatschappelijke stroom in.

„Ik had meer ‘tegenstroom’ van mijn omgeving verwacht, reacties als ‘hoe kun je geloven in iets wat je niet kunt zien of bewijzen?’, maar eigenlijk reageerde iedereen erg positief”, vertelt Svenja. „Nee, Jezus zelf kun je niet zien, maar wel wat hij bewerkstelligt in wie leeft naar zijn voorbeeld. Mensen zeggen te merken dat ik ben veranderd, dat ik vrolijker en empathischer ben geworden.”

De Blerickse is wetenschappelijk medewerkster bij het Duitse parlement in Berlijn. Twee weken per maand woont ze ook daar. „Ik neem wel eens boeken mee, waarop collega’s nieuwsgierig informeren wat ik aan het lezen ben.”

Niek Kleuskens (29) uit Geleen groeide niet op met de kerk. „Mijn ouders hebben me als baby wel laten dopen, maar vooral omdat mijn opa en oma daar erg aan hechtten. Ik ging vervolgens naar een openbare basisschool. Daar was het geloof geen onderwerp. Zo heb ik ook nooit mijn eerste communie gedaan. In de kerk kwam ik eigenlijk alleen met Kerstmis of bij een uitvaart.”

In 2017 leert de Gelener bij de scouting zijn Lonne kennen, een plaatsgenote die wel al haar hele leven actief bezig is met het geloof. „Van meet af aan was ze duidelijk: ‘dit is mijn ding, ik ga jou niets opleggen’, maar intussen werd ik wel nieuwsgierig. Af en toe ging ik met haar mee naar de Christus Koningkerk, die ligt naast het scoutingterrein.”

Anders dan met Lonne is het met de kerk voor Niek niet meteen liefde op het eerste gezicht. „Ik vond het aanvankelijk nogal een dooie boel.” Dat beeld verandert als zijn vriendin vertelt over de Wereldjongerendagen die ze heeft bezocht. Vijf keer. In Madrid, Rio de Janeiro, Krakau, Panama Stad en Lissabon. „Ik zag haar foto’s van vieringen met honderdduizenden zingende jongeren uit de hele wereld, zo totaal anders dan hier.”

Er is iets wakker geschud bij de jonge R&D engineer.

Een oud-klasgenoot die hij uit het oog was verloren, geeft hem eind 2024 het laatste zetje. „Rick mailde ons dat ie in de parochie een Alpha-cursus ging organiseren om mensen te laten kennismaken met het geloof en nodigde behalve Lonne ook mij uit om eraan mee te doen. Ik heb toen spontaan ja gezegd.”

In elf laagdrempelige bijeenkomsten wordt Niek stapje voor stapje ingewijd. „We beginnen met samen eten, daarna pakken we een bepaald thema bij de kop, variërend van ‘wie is God?’ tot ‘wat is bidden?’ Maar ook de duivel en de Heilige Geest komen langs. Je hoort verhalen van anderen, dat zet je aan het denken. Je leert nieuwe mensen kennen. Het voelde al snel heel vertrouwd.”

Emotioneel

Langzaam groeit bij de Gelener het gevoel ‘dit zou ik ook wel willen’. „Geloven dat God een plan voor je heeft en erop durven vertrouwen dat dat plan voor mij het juiste is.” Echt geraakt wordt hij als hij kennismaakt met het ministry-gebed: andere mensen die bidden voor jouw welbevinden en een hand op je schouder leggen. „Dat kwam emotioneel stevig binnen. Dat iemand zoiets voor je doet, de dingen die ze zeiden, de warmte van hun hand, zo’n teken van steun: hoe vaak maak je dat mee in het gewone, dagelijks leven?”

„Ik kwam in een nieuwe wereld terecht. Het geloof heeft me een stuk houvast en rust gebracht. Voor het hier en nu – de roerige wereld waarin we leven – en richting de toekomst. Het is fijn om te ervaren dat ik er niet alleen voor sta.

Dat er iemand is die met je meekijkt, mee oplet. Ik voel regelmatig heel sterk dat er meer is dan we zelf kunnen zien. En dat gevoel gun ik iedereen.”

Niek gaat steeds vaker met Lonne mee naar de kerk. Zo volgt als vanzelf het besluit om, 29 jaar nadat hij als baby werd gedoopt, ook de sacramenten van de eerste communie en het vormsel te willen ontvangen. Om er écht bij te horen. In juni 2025 is het zover.

„Mijn moeder was nog het meest verrast. Ze kent mij als een nuchtere jongen die alles altijd zo goed beredeneerde en nu zette ik deze stap op gevoel. Familie en vrienden, iedereen reageerde eigenlijk positief. Niet iedereen begreep het meteen, maar ‘als jij daar blij van wordt, ga je gang’. Sommigen waren nieuwsgierig, die vertelde ik erover. Zonder bekeringsdrang overigens, want dat is niet mijn stijl.”

„De dag zelf vond ik vooral spannend, want ik ben niet iemand die graag in het middelpunt van de belangstelling staat. Na de viering viel mijn vader me huilend van ontroering in de armen. We hebben het gevierd als een bijzonder moment, compleet met een tent in de tuin.”

Vier maanden later is het weer feest. Nog voor zijn bekering heeft Niek zijn Lonne ten huwelijk gevraagd. Op 25 oktober geven ze elkaar het ja-woord. In hun vertrouwde Christus Koningkerk. De bruid is inmiddels ook aangeschoven bij ons gesprek.

Armbandje

Boven de deur in de woonkamer van het echtpaar hangt een crucifix. Niek zelf raakt tijdens het gesprek regelmatig een armbandje met zwarte kraaltjes en blokjes om zijn pols aan. „Dat is mijn dagsteuntje”, verklaart hij. „Op de blokjes staat een kruisje en de woorden geloof, hoop, liefde. Vroeger droeg ik daar mijn horloge, nu dit bandje. Op momenten dat het even lastig is, voel ik eraan om me weer te realiseren: er is die hand op mijn schouder, op Hem kan ik altijd vertrouwen. Dat horloge vroeger zorgde voor tijdsdruk. Ik voelde me vaak gehaast en opgejaagd. Dit bandje brengt me juist rust en kalmte.”

Intussen zijn Niek en Lonne beiden actief als vrijwilliger in de Augustinuskerk, de centrale kerk van de geclusterde stadsparochie. Ze helpen met het organiseren van de familiemis en koken voor de Alpha-cursisten. Elk half jaar start een nieuwe serie bijeenkomsten. Zo groeit ook in Geleen het aantal bekeerlingen gestaag. Hun eigen Alpha-groep van weleer is altijd bij elkaar gebleven. „We zijn een hechte club geworden.”

De jonge aanwas biedt nieuwe hoop voor de katholieke kerk, maar er blijft ook de harde realiteit. Vorig jaar meldde het bisdom te verwachten dat tot 2035 nog eens 150 kerken hun deuren zullen moeten sluiten. Dat is de helft van alle nu nog in gebruik zijnde Godshuizen. De loeënde klokken zullen op steeds minder plekken te horen zijn. Omdat de parochies het, met het slinkend aantal kerkgangers, financieel gewoon niet meer redden. „De Christus Koningkerk, waar Nieks geloofszaadje is geplant, waar ik tien jaar lang misdienaar ben geweest en waar we zijn getrouwd, staat ook op de nominatie om dicht te gaan”, weet Lonne. „Natuurlijk vind ik dat jammer, er liggen zoveel mooie herinneringen. Anderzijds, het is ook maar een gebouw. Het geloof zit niet in stenen, maar in je hoofd en hart.”

Glimlach

Het jonge paar heeft het getroffen met hun pastoor en de Indiase kapelaan Arulraj Mariasusai, klinkt het. „Het zijn heel gewone mensen zoals jij en ik, geen priesters op een voetstuk. Ook wij houden ons niet altijd aan de regels, we woonden al samen voordat we trouwden. Daar zijn we nooit op veroordeeld. Arulraj is van onze leeftijd en enthousiast. Hij reikt de communie uit met een glimlach die zegt ‘fijn dat je er bent’. Dat schept een band, niet dat zware, plechtige gedoe van vroeger.”

In november verwachten Lonne en Niek gezinsuitbreiding. Een spannende nieuwe fase in hun leven. „Ik hoop wel dat we het niet zo druk krijgen dat we geen tijd meer hebben om naar de kerk te gaan en dat het een beetje rustig kind wordt dat in elk geval een uurtje stil kan blijven zitten tijdens de mis.”

Eind april werd Niek, samen met alle andere ‘nieuwe katholieken’ die het voorbije jaar tot de kerk toetraden, uitgenodigd bij bisschop Ron van den Hout. Voor een lunch en een gezamenlijk gesprek over het geloof. „Iedereen werd gevraagd te delen hoe hij of zij tot het geloof gekomen is. Al die verschillende verhalen, dat was mooi om te horen. Samen het geloof beleven is anders dan alleen. Krachtiger. En wat ik toch ook fijn vond, was te zien dat ik écht niet de enige ben die deze eigenwijze stap heeft gezet.”

Voorafgegaan door Eucharistieviering in de Sint Servaasbasiliek

Mooi dat de stadsprocessie weer op rtv maastricht te zien is. Ook op facebook of de app kunt u deze processie bekijken.
Of uiteraard ‘live’ erbij zijn langs de route biedt 100% meer! (route: Servaasklooster, Bouillonstraat, Tongersestraat, Ezelmarkt, Looiersgracht, Grote Looiersstraat, Achter de Molens, Witmakersstraat, Cortenstraat, OLVrouwe-plein)

https://www.youtube.com/watch?v=G1yzOYB0P3c

i

Gisteren trok de Palmpasen-processie over het Vrijthof. Zowel protestanten als rooms-katholieken liepen mee. Ook aanwezig was bisschop Ron van der Hout.

Kijk voor meer informatie naar

https://www.denieuwestermaastricht.nl/palmpasen-processie-over-het-vrijthof