{"id":3185,"date":"2026-05-23T16:08:15","date_gmt":"2026-05-23T16:08:15","guid":{"rendered":"https:\/\/www.rkmaastricht.nl\/?p=3185"},"modified":"2026-05-23T16:12:54","modified_gmt":"2026-05-23T16:12:54","slug":"de-moeite-waard-om-te-lezen-van-duizend-vrienden-online-naar-iemand-die-je-echt-kent","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.rkmaastricht.nl\/index.php\/2026\/05\/23\/de-moeite-waard-om-te-lezen-van-duizend-vrienden-online-naar-iemand-die-je-echt-kent\/","title":{"rendered":"De moeite waard om te lezen: van duizend vrienden online naar iemand die je \u00e9cht kent"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Het zijn kleine cijfers bij de grote getallen van krimp en kerksluitingen, maar er is onmiskenbaar sprake van een trend. Op zoek naar rust, zingeving en antwoord op levensvragen kiezen steeds meer jongvolwassenen er bewust voor om katholiek te worden.
Twintigers Svenja Loerts en Niek Kleuskens over hun keuze en hoe. die hun leven veranderde.
In de zomer van 2024 hoort Svenja Loerts dat haar moeder longkanker heeft. Kort daarna raakt ze zelf bij een reorganisatie haar baan kwijt. Het wereldje van de dan 27-jarige Blerickse stort in.<\/p>\n\n\n\n

\u201eIk was altijd gefocust geweest op mijn carri\u00e8re. Op succes willen hebben. Op wat wij in onze maatschappij succes noemen. Verdien je genoeg? Zie je er goed uit? Hoeveel vrienden of likes heb je op Instagram en Facebook? Ineens zat ik alleen thuis en bleken al die \u2018vrienden\u2019 minder waard dan ik had gedacht. Niemand informeerde nog naar me, ik was al snel vergeten.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Zorgend voor haar moeder die start met een intensief traject van chemotherapie, begint Svenja zich dingen af te vragen. \u201eWat is dit leven eigenlijk? Wat geeft het mij? Wat is nu echt belangrijk? Wat voor persoon, wat voor mens wil ik zijn? Ik voelde een sterk verlangen naar iets dieps, naar iets waar ik houvast aan zou hebben.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Een kennis neemt haar mee op reis. Om even op adem te komen. Het wordt een trip per trein door zes Europese landen: Frankrijk, Spanje, Tsjechi\u00eb, Itali\u00eb, Slowakije en Oostenrijk. Naast de gebruikelijke bezienswaardigheden doen ze onderweg allerlei kerken aan.<\/p>\n\n\n\n

\u201eOveral stak ik een kaarsje aan voor mijn moeder. In Parijs, in Wenen en op Sicili\u00eb. Steeds als ik een kerk binnenstapte, was er datzelfde gevoel. Een gevoel van thuiskomen. Van liefde, warmte en verbondenheid. Zoals bij een omhelzing. Ook al waren we in verschillende landen en in totaal verschillende kerken, het voelde steeds heel sterk als \u2018thuis\u2019. De kerk als een veilige plek waar ik \u00e9cht mezelf kon zijn. Waar ik in alle rust en vertrouwen even mijn hart kon uitstorten bij God. De stilte, het betoverende licht van al die brandende kaarsjes. Er gebeurde iets met me. Iets groots, dat had ook mijn reisgenoot in de gaten.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Keerpunt<\/p>\n\n\n\n

De kerkenreis wordt een keerpunt in Svenja\u2019s leven. Eenmaal thuis is de logische volgende stap dat ze aanklopt bij de pastorie in Blerick. De Antonius van Paduakerk, bijna bij haar om de hoek. Ze was er nooit eerder geweest. Religie en het geloof waren geen thema\u2019s in haar opvoeding, vader en moeder Loerts hadden er niets mee. \u201eMijn eerste heilige mis hier, op een zaterdagavond, heb ik vanaf de achterste bank beleefd. Ik was te verlegen om vooraan te gaan zitten.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Na afloop raakt Svenja in gesprek met pastoor Rijo Muprappallil. \u201eEr was meteen een klik, mede door de laagdrempelige manier waarop ik werd ontvangen. Ik voelde me welkom en begrepen.\u201d Er volgen meerdere gesprekken en vervolgens een zogeheten Alpha-cursus, waarin ze beetje bij beetje langs diverse thema\u2019s het katholieke geloof en de verhalen uit de bijbel leert kennen.<\/p>\n\n\n\n

\u201eIk vond het fantastisch\u201d, klinkt het ook twee jaar later nog dolenthousiast. \u201eDe stap die ik toen heb gezet, iets beters en mooiers had me niet kunnen overkomen. Mijn leven voelt nu 100 procent authentieker. Ik heb minder vrienden, maar wel hechtere vriendschappen. Het was allemaal zo vluchtig, duizend volgers online. Niemand van al die mensen kende me echt. Ik was op zoek naar iemand die me w\u00e9l kent, bij wie ik mezelf kan zijn. Gewoon Svenja, met al mijn twijfels, mijn zwaktes, hoop en verwachtingen. Die iemand, dat is Jezus geworden.\u201d<\/p>\n\n\n\n

\u201eVroeger had ik geen idee dat ik mensen zou kunnen inspireren, nu zie ik dat ook ik impact kan maken in de wereld. Daar hoef je geen popartiest voor te zijn of politicus, dat kan iedereen elke dag doen. Door om te kijken naar de ander, je naaste. Door kleine dingen voor elkaar te doen of te betekenen. Nodig eens iemand uit die eenzaam is, help je oudere buurvrouw met iets dat ze zelf niet meer kan. Vroeger zag ik die dingen niet, ik was er blind voor, want druk met succesvol zijn. Jezus heeft mij de ogen geopend. Heb uw naaste lief als uzelf.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Op 15 maart van dit jaar zet Svenja de volgende stap.<\/p>\n\n\n\n

Ze laat zich dopen en treedt zo echt toe tot de katholieke geloofsgemeenschap. \u201eHet was een prachtige, feestelijke viering. De bisschop was erbij en legde mij en zes andere volwassen dopelingen persoonlijk de hand op.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Huilen<\/p>\n\n\n\n

Na de doop volgen in dezelfde mis direct ook de eerste communie en het sacrament van het vormsel. \u201eMijn vader is nooit gelovig geweest. Hij is een athe\u00efst, maar toen ik werd gedoopt, begon hij spontaan te huilen. Na afloop kwamen andere kerkgangers naar me toe, om me te feliciteren. Sommigen omhelsden of knuffelden me.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Pastoor Muprappallil hoort het verhaal van Svenja welgemoed aan. We zitten in een zaaltje voor de entree naar de kerk. De huidige kerk stamt uit 1962 en vervangt het neogotische gebouw dat in 1944 opgeblazen werd door terugtrekkende Duitse troepen. Een schilderij is alles wat aan de oude kerk herinnert. De toren van het nieuwe Godshuis is vanuit de wijde omtrek te zien. De kerk biedt plek aan ruim zeshonderd mensen. Nee, die banken zitten lang niet meer altijd vol.<\/p>\n\n\n\n

Ook Blerick kreeg vanaf eind jaren zestig te maken met secularisatie en ontkerkelijking. Met de ontzuiling verdween de<\/p>\n\n\n\n

vanzelfsprekendheid van het ter kerke gaan. Mensen keerden de kerk massaal de rug toe. Ooit telde het Venlose stadsdeel zeven kerkgebouwen. \u201eToen ik hier in 2019 kwam, waren er daar nog vier van open. Vorige week werd de Johannes de Doperkerk officieel aan de eredienst onttrokken. Zo is nu alleen de Antoniuskerk nog als zodanig in gebruik\u201d, vertelt de pastoor.<\/p>\n\n\n\n

Muprappallil komt uit India. Hij studeerde als \u2018nieuwe missionaris\u2019 aan grootseminarie Rolduc. Zeven volwassen bekeerlingen telde hij dit voorjaar. \u201eMeer dan ooit in de dertien jaar dat ik nu priester ben. In andere parochies zien we eenzelfde kentering. Vorig jaar rond Pasen had ik hier vier toetreders en in de eerste maanden van dit jaar hebben zich al drie kandidaten gemeld. Zij zitten nog in de voorbereidende Alpha-cursus.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Gesteund door die cijfers, blikt Muprappallil vol vertrouwen richting de toekomst. \u201eNee, het zal niet meer worden als vroeger, de volkskerk die we ooit waren, maar het lijkt erop dat de bodem is bereikt en de weg vanaf nu alleen maar omhoog kan gaan.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Het sluiten van de andere kerken in Blerick heeft de toestroom naar de Antonius doen groeien. Op een gemiddelde zondag trekt de mis hier zo\u2019n honderd gelovigen, vertelt de pastoor. \u201eEn dat zijn echt niet alleen maar ouderen\u201d, vult Svenja aan, \u201eer zit ook een flinke groep jongeren bij\u201d.<\/p>\n\n\n\n

Gen Z\u2019ers<\/p>\n\n\n\n

Dat er iets bijzonders gaande is in de Kerk bleek begin 2025 toen de resultaten bekend werden van God In Nederland, een grootschalig onderzoek naar religieuze en kerkelijke ontwikkelingen dat al sinds 1966 iedere tien jaar wordt herhaald. Na decennia van ontkerkelijking waarin elke volgende generatie minder gelovig werd, zagen de onderzoekers nu een trendbreuk. Het aantal gelovige jongeren neemt weer toe.<\/p>\n\n\n\n

De gen Z\u2019ers, jongeren die werden geboren tussen 2001 en 2007, zijn positiever over de kerk dan de generatie van millennials voor hen.<\/p>\n\n\n\n

27 procent van de gen Z\u2019ers noemt zichzelf gelovig,<\/p>\n\n\n\n

tegenover 22 procent van de millennials. \u2018Geloven is weer hip\u2019, kopten veel media bij het nieuws.<\/p>\n\n\n\n

Deskundigen breken zich het hoofd over de hoe-kan-dit-vraag. Jongeren zoeken volgens hen in een onzekere wereld naar houvast, zingeving, standvastigheid, gemeenschapszin en antwoord op levensvragen. Dat menig jongere zich, blijkens recente GGD en CBS-data, eenzaam voelt en regelmatig kampt met prestatiedruk op het werk en opschool, zou die hongernaar \u2018iets hogers\u2019 kunnen voeden.<\/p>\n\n\n\n

Want we communiceren meer dan ooit via smartphones, maar luisteren we ook? Veel jongeren ontdekken het geloof in eerste instantie via influencers op TikTok en andere sociale media, maar ook televisie-spektakels als The passion spelen een rol.<\/p>\n\n\n\n

De trendbreuk van God In Nederland werd begin dit jaar bevestigd door een publicatie van het Kaski. Het onderzoekscentrum religie en samenleving van de Radboud Universiteit telde in 2024 in alle bisdommen samen 630 toetredingen van vooral jongvolwassenen tot de katholieke kerk. Een stijging van 40 procent vergeleken met 2023, toen het er 455 waren. In 2025 steeg dit aantal door naar 871 bekeerlingen en dit jaar staat de teller alweer op 570.<\/p>\n\n\n\n

De meeste van die \u2018nieuwe katholieken\u2019 laten zich alsnog dopen. Wie als kind al werd gedoopt, doet alleen de communie en ontvangt het vormsel. In het bisdom Roermond steeg het aantal bekeerlingen van 10 in 2022, via 40 in 2023 tot 70 in 2024. Vorig jaar waren het er 59.<\/p>\n\n\n\n

\u201eVoor Limburg is het groeiend aantal toetreders extra bemoedigend omdat het hier nog relatief lang traditie is geweest dat ouders hun baby lieten dopen\u201d, weet bisdomwoordvoerder Matheu Bemelmans.<\/p>\n\n\n\n

\u201eWij hadden hier zelden of nooit volwassen bekeerlingen, tot enkele jaren geleden dus. De toetreders van nu zijn de kleinkinderen van mensen die in de jaren zestig en zeventig de oude kerk vaarwel hebben gezegd. Zij vragen hun ouders en grootouders \u2018waarom hebben jullie ons hier niets van meegegeven?\u2019 en gaan zelf op verkenning uit. Het is een erg gevarieerde groep met in Roermond en Maastricht opvallend veel studenten.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Ontkerkelijking<\/p>\n\n\n\n

Overigens blijkt uit de Kaski-cijfers ook dat de ontkerkelijking intussen gewoon doorzet. Daarbij wordt de katholieke kerk als nog steeds de grootste relatief het zwaarst getroffen. Telden de zeven bisdommen in 2001 nog 438.675 kerkgangers per weekend, in 2025 was dat gedaald tot 89.800. Het aantal kinderdoopsels kelderde in datzelfde tijdvak van 42.411 naar 6.110, het aantal eerste communies van 44.561 naar 7.080 en het aantal vormsels van 30.295 naar 4.180.<\/p>\n\n\n\n

Het maakt het nieuws over de bewuste keuze van de gen Z\u2019ers en andere volwassenen des te bijzonderder. Zij zwemmen, zogezegd, tegen de maatschappelijke stroom in.<\/p>\n\n\n\n

\u201eIk had meer \u2018tegenstroom\u2019 van mijn omgeving verwacht, reacties als \u2018hoe kun je geloven in iets wat je niet kunt zien of bewijzen?\u2019, maar eigenlijk reageerde iedereen erg positief\u201d, vertelt Svenja. \u201eNee, Jezus zelf kun je niet zien, maar wel wat hij bewerkstelligt in wie leeft naar zijn voorbeeld. Mensen zeggen te merken dat ik ben veranderd, dat ik vrolijker en empathischer ben geworden.\u201d<\/p>\n\n\n\n

De Blerickse is wetenschappelijk medewerkster bij het Duitse parlement in Berlijn. Twee weken per maand woont ze ook daar. \u201eIk neem wel eens boeken mee, waarop collega\u2019s nieuwsgierig informeren wat ik aan het lezen ben.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Niek Kleuskens (29) uit Geleen groeide niet op met de kerk. \u201eMijn ouders hebben me als baby wel laten dopen, maar vooral omdat mijn opa en oma daar erg aan hechtten. Ik ging vervolgens naar een openbare basisschool. Daar was het geloof geen onderwerp. Zo heb ik ook nooit mijn eerste communie gedaan. In de kerk kwam ik eigenlijk alleen met Kerstmis of bij een uitvaart.\u201d<\/p>\n\n\n\n

In 2017 leert de Gelener bij de scouting zijn Lonne kennen, een plaatsgenote die wel al haar hele leven actief bezig is met het geloof. \u201eVan meet af aan was ze duidelijk: \u2018dit is mijn ding, ik ga jou niets opleggen\u2019, maar intussen werd ik wel nieuwsgierig. Af en toe ging ik met haar mee naar de Christus Koningkerk, die ligt naast het scoutingterrein.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Anders dan met Lonne is het met de kerk voor Niek niet meteen liefde op het eerste gezicht. \u201eIk vond het aanvankelijk nogal een dooie boel.\u201d Dat beeld verandert als zijn vriendin vertelt over de Wereldjongerendagen die ze heeft bezocht. Vijf keer. In Madrid, Rio de Janeiro, Krakau, Panama Stad en Lissabon. \u201eIk zag haar foto\u2019s van vieringen met honderdduizenden zingende jongeren uit de hele wereld, zo totaal anders dan hier.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Er is iets wakker geschud bij de jonge R&D engineer.<\/p>\n\n\n\n

Een oud-klasgenoot die hij uit het oog was verloren, geeft hem eind 2024 het laatste zetje. \u201eRick mailde ons dat ie in de parochie een Alpha-cursus ging organiseren om mensen te laten kennismaken met het geloof en nodigde behalve Lonne ook mij uit om eraan mee te doen. Ik heb toen spontaan ja gezegd.\u201d<\/p>\n\n\n\n

In elf laagdrempelige bijeenkomsten wordt Niek stapje voor stapje ingewijd. \u201eWe beginnen met samen eten, daarna pakken we een bepaald thema bij de kop, vari\u00ebrend van \u2018wie is God?\u2019 tot \u2018wat is bidden?\u2019 Maar ook de duivel en de Heilige Geest komen langs. Je hoort verhalen van anderen, dat zet je aan het denken. Je leert nieuwe mensen kennen. Het voelde al snel heel vertrouwd.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Emotioneel<\/p>\n\n\n\n

Langzaam groeit bij de Gelener het gevoel \u2018dit zou ik ook wel willen\u2019. \u201eGeloven dat God een plan voor je heeft en erop durven vertrouwen dat dat plan voor mij het juiste is.\u201d Echt geraakt wordt hij als hij kennismaakt met het ministry-gebed: andere mensen die bidden voor jouw welbevinden en een hand op je schouder leggen. \u201eDat kwam emotioneel stevig binnen. Dat iemand zoiets voor je doet, de dingen die ze zeiden, de warmte van hun hand, zo\u2019n teken van steun: hoe vaak maak je dat mee in het gewone, dagelijks leven?\u201d<\/p>\n\n\n\n

\u201eIk kwam in een nieuwe wereld terecht. Het geloof heeft me een stuk houvast en rust gebracht. Voor het hier en nu \u2013 de roerige wereld waarin we leven \u2013 en richting de toekomst. Het is fijn om te ervaren dat ik er niet alleen voor sta.<\/p>\n\n\n\n

Dat er iemand is die met je meekijkt, mee oplet. Ik voel regelmatig heel sterk dat er meer is dan we zelf kunnen zien. En dat gevoel gun ik iedereen.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Niek gaat steeds vaker met Lonne mee naar de kerk. Zo volgt als vanzelf het besluit om, 29 jaar nadat hij als baby werd gedoopt, ook de sacramenten van de eerste communie en het vormsel te willen ontvangen. Om er \u00e9cht bij te horen. In juni 2025 is het zover.<\/p>\n\n\n\n

\u201eMijn moeder was nog het meest verrast. Ze kent mij als een nuchtere jongen die alles altijd zo goed beredeneerde en nu zette ik deze stap op gevoel. Familie en vrienden, iedereen reageerde eigenlijk positief. Niet iedereen begreep het meteen, maar \u2018als jij daar blij van wordt, ga je gang\u2019. Sommigen waren nieuwsgierig, die vertelde ik erover. Zonder bekeringsdrang overigens, want dat is niet mijn stijl.\u201d<\/p>\n\n\n\n

\u201eDe dag zelf vond ik vooral spannend, want ik ben niet iemand die graag in het middelpunt van de belangstelling staat. Na de viering viel mijn vader me huilend van ontroering in de armen. We hebben het gevierd als een bijzonder moment, compleet met een tent in de tuin.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Vier maanden later is het weer feest. Nog voor zijn bekering heeft Niek zijn Lonne ten huwelijk gevraagd. Op 25 oktober geven ze elkaar het ja-woord. In hun vertrouwde Christus Koningkerk. De bruid is inmiddels ook aangeschoven bij ons gesprek.<\/p>\n\n\n\n

Armbandje<\/p>\n\n\n\n

Boven de deur in de woonkamer van het echtpaar hangt een crucifix. Niek zelf raakt tijdens het gesprek regelmatig een armbandje met zwarte kraaltjes en blokjes om zijn pols aan. \u201eDat is mijn dagsteuntje\u201d, verklaart hij. \u201eOp de blokjes staat een kruisje en de woorden geloof, hoop, liefde. Vroeger droeg ik daar mijn horloge, nu dit bandje. Op momenten dat het even lastig is, voel ik eraan om me weer te realiseren: er is die hand op mijn schouder, op Hem kan ik altijd vertrouwen. Dat horloge vroeger zorgde voor tijdsdruk. Ik voelde me vaak gehaast en opgejaagd. Dit bandje brengt me juist rust en kalmte.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Intussen zijn Niek en Lonne beiden actief als vrijwilliger in de Augustinuskerk, de centrale kerk van de geclusterde stadsparochie. Ze helpen met het organiseren van de familiemis en koken voor de Alpha-cursisten. Elk half jaar start een nieuwe serie bijeenkomsten. Zo groeit ook in Geleen het aantal bekeerlingen gestaag. Hun eigen Alpha-groep van weleer is altijd bij elkaar gebleven. \u201eWe zijn een hechte club geworden.\u201d<\/p>\n\n\n\n

De jonge aanwas biedt nieuwe hoop voor de katholieke kerk, maar er blijft ook de harde realiteit. Vorig jaar meldde het bisdom te verwachten dat tot 2035 nog eens 150 kerken hun deuren zullen moeten sluiten. Dat is de helft van alle nu nog in gebruik zijnde Godshuizen. De loe\u00ebnde klokken zullen op steeds minder plekken te horen zijn. Omdat de parochies het, met het slinkend aantal kerkgangers, financieel gewoon niet meer redden. \u201eDe Christus Koningkerk, waar Nieks geloofszaadje is geplant, waar ik tien jaar lang misdienaar ben geweest en waar we zijn getrouwd, staat ook op de nominatie om dicht te gaan\u201d, weet Lonne. \u201eNatuurlijk vind ik dat jammer, er liggen zoveel mooie herinneringen. Anderzijds, het is ook maar een gebouw. Het geloof zit niet in stenen, maar in je hoofd en hart.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Glimlach<\/p>\n\n\n\n

Het jonge paar heeft het getroffen met hun pastoor en de Indiase kapelaan Arulraj Mariasusai, klinkt het. \u201eHet zijn heel gewone mensen zoals jij en ik, geen priesters op een voetstuk. Ook wij houden ons niet altijd aan de regels, we woonden al samen voordat we trouwden. Daar zijn we nooit op veroordeeld. Arulraj is van onze leeftijd en enthousiast. Hij reikt de communie uit met een glimlach die zegt \u2018fijn dat je er bent\u2019. Dat schept een band, niet dat zware, plechtige gedoe van vroeger.\u201d<\/p>\n\n\n\n

In november verwachten Lonne en Niek gezinsuitbreiding. Een spannende nieuwe fase in hun leven. \u201eIk hoop wel dat we het niet zo druk krijgen dat we geen tijd meer hebben om naar de kerk te gaan en dat het een beetje rustig kind wordt dat in elk geval een uurtje stil kan blijven zitten tijdens de mis.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Eind april werd Niek, samen met alle andere \u2018nieuwe katholieken\u2019 die het voorbije jaar tot de kerk toetraden, uitgenodigd bij bisschop Ron van den Hout. Voor een lunch en een gezamenlijk gesprek over het geloof. \u201eIedereen werd gevraagd te delen hoe hij of zij tot het geloof gekomen is. Al die verschillende verhalen, dat was mooi om te horen. Samen het geloof beleven is anders dan alleen. Krachtiger. En wat ik toch ook fijn vond, was te zien dat ik \u00e9cht niet de enige ben die deze eigenwijze stap heeft gezet.\u201d<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Het zijn kleine cijfers bij de grote getallen van krimp en kerksluitingen, maar er is onmiskenbaar sprake van een trend. Op zoek naar rust, zingeving en antwoord op levensvragen kiezen steeds meer jongvolwassenen er bewust voor om katholiek te worden.Twintigers Svenja Loerts en Niek Kleuskens over hun keuze en hoe. die hun leven veranderde.In de …<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":3188,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"footnotes":""},"categories":[7],"tags":[],"class_list":["post-3185","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-nieuwsberichten"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.rkmaastricht.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3185","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.rkmaastricht.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.rkmaastricht.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.rkmaastricht.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.rkmaastricht.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3185"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/www.rkmaastricht.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3185\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3191,"href":"https:\/\/www.rkmaastricht.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3185\/revisions\/3191"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.rkmaastricht.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3188"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.rkmaastricht.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3185"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.rkmaastricht.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3185"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.rkmaastricht.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3185"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}